آذر ماه ۱۳۸۹

دو زن

              آ رمیده در امتداد نیستی

          سرکنده به بستر تزویر مرد هوسران

    به رخصت دین

 تاریک تر از همیشه
بامداد روز پاییزی

و آلوده

بانگ رسیدن سرنوشت    

ناگزیر           

    سرداد

مژده پایان صبر جانکاه

"is it possible for a woman to get pregnant without intercourse?" Tom Waits - an intro to Train Song from Big Time

"well... look, i think the question i get asked the most is... i mean, it happens a lot. enough that i would remark on it.

a lot of people come up to me and they say, 'tom, is it possible for a woman to get pregnant without intercourse?'

and my answer is always the same. i say, 'well, listen. we're gonna have to go all the way back to the civil war.' apparently, a stray bullet actually pierced the testicle of a union soldier, and then lodged itself in the ovaries of an eighteen year old girl, who was actually a hundred feet from him at the time. well, the baby was fine. she was very happy, guilt free and... of course, the soldier was a little pissed off. when you think about it, it's actually a form of intercourse, but... not for everyone. those who love action maybe."

one of the many days

day vanishes
as the sun
fades in distant horizon
leaves me alone
in my despair
and tonight
not even the moon
- lonely as he maybe -
would witness
this decadence


Sept 14th, 2010 

خیام

می خوردن و شاد بودن آیین من است

 فارغ بودن ز کفر و دین دین من است

۱۲ - مرداد - ۱۳۸۹

ماه گریست

و اشکهایش 

سرازیر از میان آسمان خاکستری 

 

تولد خورشید

نوید پایان شبی

بی قرار

و اکنون 

خورشید دیگربار ناپیدا

انتظاری دوباره 

خرداد ۸۹ - ۱

  میان آن دشت پهناور 

  جایی که  

فرش سبز گندم

در افق

با آبی آسمان، با ابر

  یکی میشود

من

  ،آزاد از هر فکر 

کودکی خود را

دگر بار

تجربه کردم

************

سبک بال

با دلی ناگهان چون دریا  

در حقیقتی ناآشنا

بیدار؛ رویای زمانی را داشتم که

رها از سایه همیشه همراه پلید دیو

  در این سرزمین کهن

شادمانه تر از همیشه

زندگی را، زنده بودن را

پاس دارم

By Ahmad Shamlou

هرگز از مرگ نهراسيده ام
اگر چه دستانش از ابتذال شكننده تر بود
هراس من باري‎‎‏

‚همه از مردن‏ِدر سرزميني ست

كه مزد گوركن از آزادي آدمي افزون باشد

جستن‚
يافتن

و به اختيار برگزيدن

و از خويشتنِ خويش بازويي پي افكندن

اگر مرگ را‚از اين همه ارزشي بيشتر باشد
حاشا‚
حاشا

كه هرگز از مرگ هراسيده باشم

احمد شاملو

بهار ۸۹

(در) پس آن دیوار بلند و طولانی
عزیزی است
-خفته، بیدار-
و انتظاری، امیدی

(به) پشت میله های شرارت
اسیر
بشوق بوی خاطرات سالیان
-که همراه باد
رقصان
بسوی نهایت در سفرند-
زنده
**********
بر فراز آن سپید پوش بلند
عقابی است
-بالهایش گشوده تا بی نهایت-

و دعوتی به رهایی،
گفتگویی بی کلام
سپس
معاشقه ای با برف
**********
پایین سکوی بلند
وسوسه ای
به پریدن
سفر بسوی دیگر،
به ناشناخته
**********
کنارم
آرمیده در این بستر بی پایان
تنهایی است... همیشگی
و آرزویی، رویای
برای بودن
زیستن، شاد زیستن،
آزادی...
**********

در پی هر گریه - فریدون مشیری

من، بر اين ابري كه اين سان سوگوار
اشك بارد زار زار
دل نمي‌سوزانم اي ياران، كه فردا بي‌گمان
در پي اين گريه مي‌خندد بهار

ارغوان مي‌رقصد، از شوق گل‌افشاني
نسترن مي‌تابد و باغ است نوراني
يد، سرسبز و چمن، شاداب، مرغان مست مست
گريه كن! اي ابر پربار زمستاني
گريه كن زين بيشتر، تا باغ را فردا بخنداني

گفته بودند از پس هر گريه آخر خنده‌اي‌ست
اين سخن بيهوده نيست
زندگي مجموعه‌اي از اشك و لبخند است
خنده شيرين فروردين
بازتاب گريه پربار اسفند است

اي زمستان! اي بهار
بشنويد از اين دل تا جاودان اميدوار
گريه امروز ما هم، ارغوان خنده مي‌آرد به بار

پرتو تابان - فریدون مشیری

در آن ستاره كسي‌ست
كه نيمه شب‌ها همراه قصه‌هاي من است
ستاره‌هاي سرشك مرا، كه مي‌بيند
به رمز و راز و نگاه و اشاره مي‌پرسد
كه آن غبار پريشان چه جاي زيستن است؟

در آن ستاره كسي‌ست
كه در تمامي اين كهكشان سرگردان
چو قتلگاه زمين، دوزخي نديده هنوز
چنين كه از لب خاموش اشك او پيداست
ميان دوزخيان نيز، كارگاه قضا
شكسته‌بال‌تر از ما نيافريده هنوز!

در آن ستاره كسي‌ست
كه نيك مي‌بيند
نه سرخي شفق، اين خون بيگناهان است
كه همچو باران از تيغ‌هاي كين جاري‌ست
نه بانگ هلهله، فرياد دادخواهان است
كه شعله‌وار به سرتاسر زمين جاري‌ست
نه پايكوبي و شادي كه جنگ تن به‌تن است
همه بهانه دين و فسانه وطن است
شرار فتنه درين جا نمي‌شود خاموش
كه تيغ‌ها همه تازه ا‌ست و كينه‌ها كهن است.

هجوم وحشي اهريمنان تاريكي‌ست
ز بام و در، كه به خشم و خروش مي‌بندند
به روي شب‌زدگان روزن رهايي را
سيه‌دلان سمتگر به قهر تكيه زدند
به زير نام خدا مسند خدايي را
چنين كه پرتو مهر
به خانه خانه اين ملك مي‌شود خاموش
دگر به خواب توان ديد روشنايي را

ميان اين همه جان به خاك غلتيده
چگونه خواب و خورم هست؟! شرم مي‌كشدم
چگونه باز نفس مي‌كشم، نمي‌دانم.
چگونه در دل مرداب‌هاي حيرت خويش
صبور و ساكت و دل‌مرده، زنده مي‌مانم؟!
شبانگهان كه صفير گلوله تا دم صبح
هزار پاره كند لحظه لحظه خواب مرا
خيال حال تو، اي پاره پاره خفته به خاك
به دست مرگ سپارد توان و تاب مرا
تنت، كه جاي به جا، چشمه چشمه خون شد
به رنگ چشمه خون كرد آفتاب مرا

در آن ستاره كسي‌ست
كه جز نگاه پريشان او درين ايام
كسي نمي‌دهد از آسمان جواب مرا

به سنگ حادثه، گر جام هستي تو شكست
فروغ جان تو با جان اختران پيوست
هميشه روح تو در روشني كند پرواز
هميشه هر جا شمع و چراغ و آينه هست
هميشه با خورشيد
هميشه با ناهيد
هميشه پرتويي از چهره تو تابد باز

در آن ستاره كسي‌ست
كه نيك مي‌داند
سپيده‌دم‌ها شرمنده‌اند از اين همه خون
كه تا گلوي برادركشان دل‌سنگ است
يكي نمي‌برد از ميان خبر به خدا
كه بين امت پيغمبران او جنگ است
يكي نمي‌كند از بام كهكشان فرياد
كه جاي مردم آزاده در زمين تنگ است

در آن ستاره كسي‌ست
چون من، نشسته كنار دريچه، تنهايي
دل گداخته‌اي، جان ناشكيبايي
كه نيمه شب‌ها همراه غصه‌هاي من است
در آن ستاره، من احساس مي‌كنم، همه شب
كسي به ماتم اين خلق، در گريستن است

by Gibran Khalil Gibran

"i tell you that the children of yesteryears are walking in the funeral of the era that they created for themselves. they are pulling a rotted rope that might break soon and cause them to drop into a forgotten abyss. i say that they are living in homes with weak foundations; as the storm blows -- and it is about to blow -- their homes will fall upon their heads and thus become their tombs. i say that all their thoughts, their sayings, their quarrels, their compositions, their books and all their work are nothing but chains dragging them because they are too weak to pull the load.
but the children of tomorrow are the ones called by life, and the follow it with steady steps and heads high, they are the dawn of new frontiers, no smoke will veil their eyes and no jingle of chains will drown out their voices. they are few in number, but the difference is as between a grain of wheat and a stack of hay. no one knows them but they know each other. they are like the summits, which can see or hear each other -- not like caves, which cannot hear or see. they are the seed dropped by the hand of god in the field, breaking through its pod and waving its sapling leaves before the face of the sun. it shall grow into a mighty tree, its root in the heart of the earth and its branches high in the sky."

an Oasis in time - Sohrab Sepehri

Sohrab Sepehri (October 7, 1928 - April 21 , 1980) was a notable modern Persian (Iranian) poet and a painter. he was born in Kashan in Isfahan province.

he is considered one of the five most famous modern Persian (Iranian) poets who have practiced "new poetry" (a kind of poetry that often has neither meter nor rhyme - later called white poetry). other practitioners of this form were Nima Youshij, Ahmad Shamlou, Mehdi Akhavan-Salles, and Forough Farrokhzad, all of whom are now dead (it worth mentioning that Nima Youshij is famous for having a role was in breaking away from traditional ballads and style of poetry and was the one who introduced that to public, but was not the first one. Shamlou and his fellow poets like Akhavan-Salles and Sepanloo, who is still living in Tehran have different style of modern poetry which is called white poetry).

he was also one of iran's foremost modernist painters.

sepehri died in pars hospital in tehran of leukemia. his poetry is full of humanity and concern for human values. he loved nature and refers to it frequently. the poetry of sohrab sepehri bears great semblance to that of e.e. cummings.

well-versed in buddhism, mysticism and western traditions, he mingled the western concepts with eastern ones, thereby creating a kind of poetry unsurpassed in the history of persian literature. to him, new forms are new means to express his thoughts and feelings.

his poetry has been translated into many languages including french, english, spanish, italian, swedish and russian.

here is "an Oasis in time":

if you come to visit me
you will find me behind the realm of naught

behind naught there is a place
where
the veins of the air is full of dandelions, who bring
the happy tidings of flowers blossoming at the farthest bush

over the sands,
you can also see
the delicate footsteps of the horseman
who mounted the anemone hill of ascension at morning beyond the realm of naught,

the umbrella of desire has been spread
so that the breeze of thirst can run into the leave’s root,
the siren of the rain resounds
one is lonely here and in this loneliness the shade of an elm stretches to eternity

if you come to visit me,
come gently and slowly
lest the fragile china of my solitude cracks

به سراغ من اگر مي‌آييد،
پشت هيچستانم.

پشت هيچستان جايي است.
پشت هيچستان رگ‌هاي هوا،
پر قاصدهايي است كه خبر مي‌آرند،
از گل واشده دورترين بوته خاك.
روي شن‌ها هم،
نقش‌هاي سم اسبان سواران ظريفي است
كه صبح به سر تپه معراج شقايق رفتند.

پشت هيچستان،
چتر خواهش باز است
تا نسيم عطشي در بن برگي بدود،
زنگ باران به صدا مي‌آيد.
آدم اين‌جا تنهاست
و در اين تنهايي،
سايه ناروني تا ابديت جاري است.

به سراغ من اگر مي‌آييد،
نرم و آهسته بياييد،
مبادا كه ترك بردارد
چيني نازك تنهايي من.